A Trabada do Pingüín

E perdoen o título do post, que soa tendencioso e tamén blasfémico, máis a ira que un pode gardar en canto a esta cuestión é semellante ó que todos xa sabemos. Agora relato porqué.

    A Seguridade en Linux
O abadoar Windows coma o meu OS, e subtistutuíndo pola miña flamante Suse 10.1, unha grande caste de Linux, estaba tamén dicindo "Virus nuca máis", non máis gripes (electrónicas) ou perdas de datos, nin caralladas de falta de memoria ou comportamentos estraños. É certo, se a calquera usuario de Windows lle dixera que non teño ningún antivirus instalado, nin uso firewall (inda que é recomendable e que ven de "serie") e que tampouco teño software anti-adware botaríase as mans á cabeza e probablemente algún mesmo proferise un berro de -Tolo!-. Pois ben, é que uso Linux.

Non vos creades: Linux non é inmune a virus. Simplemente é  que é radicalmenlmente difícil que un virus et. compis infecten o meu ordenador Linux e polo tanto non preciso de todo iso. De feito inda está por demostrar a aparición dun virus real en Linux. Porqué?. Ben, a razóns están na mesma base da construcción deso que controla o noso ordenador: o sistema operativo (OS). Mac e Linux están pensados para ser usados por varías persoas e para ser sistemas ante todo seguros, xusto o contrario ca Windows. Certas características, logo, de Linux, e moitas comúns cos Mac, fan del un sistema ultraseguro:

1.  Contas de Usuario e permisos | Linux distingue dous tipos de usuarios do ordenador: o usuario root, ou administrador, e os usuarios normais. Cada usuario accede á súa parte do sistema mediante un contrasinal e só o usuario root pode acceder a tódolos archivos do ordenador e instalar programas. Isto evita que un usuario calquera elimine por erro un arquivo importante para que ordenador funcione e fai posible que o administrador (dono) do ordenador diga que arquivos pode ver cada usuario que accede a el.

2. A repartición do disco duro | Linux distribúe o disco duro, onde garda os seus datos, en sete partes independentes (Non é un porcalleiro coma Windows que todo o disco duro é un contedor único  onde se amorean as peliculas cos drivers e outros xoguetiños do OS). Unha das partes do disco duro de Linux é "home", onde se gardan os arquivos dos usuarios, por exemplo en carpetas como "Miguel", "Zapatero" ou "Mr Bean"; outra é "root" onde o administrador ten os seus arquivos e logo outras como "opt" e "share" onde os programas teñen os seus arquivos. Para acceder dunha parte a outra do sistema (por exemplo, da carpeta "Mr Bean" a "opt")  necesítase o contrasinal de root. Por exemplo esto necesitaríase cando se instala un programa.

3. Os sistema de rede de Linux están construídos dun xeito moi restrictivo | Restrínxese o uso da rede ó que o administrador defina e non hai a posibilidade de infeccións coma as de Windows a través dos macros senón que sensiblemente inferior.

4. Linux é open source | Isto é, calquera deste planeta pode saber ata o máis nímio dos detalles de como Linux funciona, modificar o que lle pareza e distribuilo. As compañías  privadas (Windows e Mac) non permiten isto, xa que distribúen os programas como binarios e non dan acceso ó codigo dos programas ("a receta de fabricación"). De feito moitos dos virus de Windows veñen instertados en arquivos para instalar outros programas ou noutros executables. Sendo Linux de código aberto a aparición dun virus e a resposta a ese (teórico) virus sería abraiante en rapidez e eficacia xa que ó momento se podería dedici-lo xeito non que actúa e planificar unha actuación detallada e precisa.

Tal como esbocei un virus en Linux para infectar o noso ordenar primiero ten que sobrepasar a barreira do contrasinal para pasar da carpeta onde se atopa (xeralmente a carpete dun usuario calquera xa que é aquí onde tódolos arquivos do usuario poden ir)  a outra onde poida perxudica-lo sistema e logo facelo mesmo para poder "escapar" do ordenador a través da rede, o cal non se será nada pero que nada fácil grazas ó contrasinal e á outras barreiras de seguridade.

Hai distros de Linux que inclúen incluso outras barreiras de protección. A máis prominente de todas é AppArmour de Novell, que inclúe openSuse (a miña Susiña) e SLED10. AppArmour é unha especie de firewall que vixía o que os nosos programas fan normalmente e cando fan algo extraño impideno, algo realmente efectivo. Un antivirus normal traballa ó revés: deixa que os programas fagan o que queiran e buscan contínuamente se hai virus coñecidos neles; isto aparte de consumir memoria non nos asegura que non existan virus non noso equipo, tan só que non existen virus coñecidos.

Xa dixen que Linux, tampouco Mac, non é inmune ós virus informáticos mais case (inda que si o sexa ó virus da gripe da foto de miscroscopía electrónica que puxen enrriba) . Para tódolos incrédulos un par de datos:

· No que vai do 2006 cada 5 minutos atopáronse de media 2 virus, a basta maioria deles de Windows

· Neste último mes Europa está plagada de 21 mill de copias de virus e NorteAmérica con 37 mill, o resto do mundo con arredor de 28 mill. Isto fai un total de 86 mill de copias de virus non mundo!

· En 2003 había 60000 tipos de virus propios de Windows, 40 de Mac e 2 considerados virus de Linux

· Un só virus chegou a paralizar 300.000 ordenadores en Asia, claro, Windows.

chúzame