A Trabada do Pingüín

Existe a percepción de que a rede serve para desunir. Se cadra a meirande parte do tempo que empregamos en navegar malgastamolo en páxinas inútiles e leas futís pero, oes, que ninguén diga que a rede de humaniza. Eu digo que a rede une e que a xente a través de internet coñecese, namorase, odiase e mesmo colabora para ser solidarios.

A xente é solidaria. Hai algúns que se reunen en internet e deseñan sistemas operativos de balde, coma Linux, e tradúcenos a tódalas linguas do mundo. Hai outros que se adican a reivindicar causas xustas e a apoiar ONGs. Se cadra outros forman bandas musicais con persoas que nunca viron nin verán. A xente leva dentro o de ser solidarios.

Mais eu hoxe quero chamar a atención sobre dun proxecto que pon voz a Goethe, Shakespire, Freud, Kafka, Mark Twain.. . Librivox é un proxecto colaborativo que pretende recoller a voz que xente anónima lle pon a gran literatura. Voluntariamente un pode participando lendo un libro, gravando a súa voz, e logo "liberando" esa gravación para que outros se deleiten cos versos liñas lidas.

Este loable proxecto leva recollidos centos de gravación en lingua ingles, alemana, finesa, portuguesa... Eu animo a todos cantos  queiran emocionar lendo que poñan voz a Rosalia de Castro, a Eduardo Pondal, a Curros Enriquez,  a Amado Carballo, a Mendiño ou ó Rei Don Dinís... Porqué non propoñerse o reto de facer que lingua galega estea dispoñoble tamén deste xeito?.

Só dúas cousas:

1. Hai que dispoñer dun extraordinario equipo técnico: un simple micrófono conectado ó ordenador e un gravador de voz. O máis difícil é poñer a voz.

2. Os textos lidos teñen que estar no dominio público para que a canda a gravación a xente poida ler tamén se quere. Isto é sinxelo tamén xa que o proxecto da Biblioteca Virtual Galega ten en liña unha boa cantidade de textos accesibles.

Eu animo a que colaboredes a prol da nosa lingua nesta chamada miña. Se queredes ler podedes directamente dirixirvos a Librivox e facer a vosa aportación ou colaborar con outras persoas, entre eles eu. Se queres contactar comigo: bandua83@yahoo.es

chuzame

Ese é un obxectivo ben loable de intentar o conseguir entre todos. Velaí o fermosisimo Irlandés con polo menos 3.000 anos e o antiquisimo Euskera. Esperemos que os galegos sigamos a falar Galego por moito tempo.

Mais, neste mundo cambiante, globalizado, as culturas deben de se adaptaren ás novas tecnoloxías que, paradoxo da vida, nacen no seo mesmo da cultura. Logo tamén a lingua debe debe se adaptar á informática pois a través dela será, case seguro, que reciba moito do pulo que lle dea mil anos máis. En só poucos anos, arredor de 50, das 6.000 linguas do mundo estinguíronse máis da metade ou esperase que o fagan en moi poucos anos. Estas desaparicións relacionanse coa globalización, a mestura ou erradicación de culturas e etnias mais tamén coa desvinculación da lingua materna co avance da sociedade. Por iso digo que a lingua debe neste século ir vencellada a informática se quere perdurar.

É por isto que dende hai uns cantos anos na rede xorden equipas de tradución ás linguas do mundo, ben da man do OSS, o software de código aberto (xa que este o permite). O galego conta cunha chea de voluntarios, anónimos, que operan a través da rede para ofrecer ferramentas na nosa lingua. Os logros desta comunidade, na que colaboran moitos a reo ou outros tantos que coma min colaboran con pequenas aportacións, son moitos. O traballo inxente realizado non ten prezo.

Agrúpanse hoxe en día, esencialmente, no Proxecto Trasno [web], inda que existen outros grupos e proxectos diversos amais deste. A labor realizada por toda a xente que participa neste grupo é loable e está a producir grandes logros. Como novidade que se pode avanzar xa é que seguramente a equipa de tradución do KDE ó galego dea traducido case á hora do lanzamento o entorno gráfico KDE4, que se espera para finais do ano!!. Actualmente o galego conta co 76% da versión en desenvolvento do KDE, situándose no 14ª posto en avance da tradución. Dicir que os nosos irmáns os portugueses xa teñen todo o traballo feito e van na cabeza de lista.

chuzame

Os pingüíns son feroces deboradores de peixe. Son feitos para matalos sen piedade, con soltura e mestría, inda que pola terra se abaneen coma trasnos estúpidos incapaces de se manter a eles mesmos. Nas xélidas augas antárticas son os emperadores; mais na terra... mais na terra tamén. Nela, de cando en cando grallan coma en trance ritualista de corte exorcitario e mesmo semella que as cores ardentes dos seus coloridos penachos ou manchas, de tonos rubios e encarnados, se reflictisen nas meniñas. Neste momentos son coma unha besta do inferno feita para asasinar a calquera turista. Hai quen afirma, con terquedade e insistencia, coma poseido por algún virus de afección crónica sistemico-nerviosa con episodios sicopáticos, ser vítima dun ataque de besta de tal calibre, nun destes episodios de ira, nunha destas transformacións. Coma relato dun cuarto milenio, afirma que foi acosado, perseguido e trabado por un pingüín dun tamaño descomunal.

Este é o relato de Linus Torvals, un finés, nalgún momento turista antártico (saibase que é vox popoli que os pingúíns, malia as boas condicións climáticas, desistiron de coloniza-los paises nórdicos por os coller nas antípodas e por carecer de ás funcionais ou de sistema mecánicos de voo que o facilitase). Din os que compartiron horas de foro nos dias primeiros co pai creador do Linux que este home tiña unha verdadeira obsesión. Fora trabado por un pingüín e xa non tiña remedio. Cando naqueles momentos se discutiu a icona, o símbolo, que había de representa-lo novo sistema operativo libre, e segundo o que din as faladurias; falouse de raposos, águias, osos entre outros poderosos animais mais que o finés repetia obsesivamente que lle gustaban os pingüíns. Inda que, din, nunca o propuxo directamente; o cheiro que rezumaba a maniaca historia da trabada de tal asasino plumoso acabou por ulir a rosas e deron, nas pórtas da década dos noventa, por decidir que tal fora a icona que os amparase, que salvagardade as ideas libertarias e hippies da comunidade Linux. E foi coma quixo Linus, un pingüín antitético daquel que unha vez estivo a punto de, polo menos, o deixar tullido: pequeno, fofo, sentado e amable. Algo que a seguro todos habían adorar. Foi así que naceu o pingüín nos primeiros días.

Mais houbo vinganza na comunidade do software libre. Houbo si. Aproveitaron que o turista antártico, o pai creador, enfermo de por vida por culpa dun pingüín, estivera ausente. Aproveitaron unhas vacacións do finés para facer algo que restaba por facer, algo transcendete. Se el acabara por elixi-la icona do Linux eles elixiron o nome desa icona. Deron por bautizala coma TUX: "(T)orvolds (U)ni(X) - TUX!". Esta foi a frase exacta de James Hughes, quen parece que inda non aprendera ben o apelido de Torvalds.

Esta é a pervertida e perversa historia da trabada dun pingüín que hai xa 15 anos que aconteceu. Mais a historia é cíclica: non creades que os pingüíns son TUX nin que TUX sexa ese adorable pingüín. En calquera momento hanvos trabar, tal que a Linu e da maneira menos esperada e contaxiaranvoas esa enfermidade crónica sistémico-nerviosa con episodios psicopáticos cuns terribles efectos que fará que amedes a liberdade de poder decidir tanto coma os rebeldes hippies dos 70's. Esa enfermidade é xa unha pandemia pois os pingüíns están onde un menos o pensa.

chuzame -